‘গৰমেণ্ট’ অহাৰ আগতেই...

(গল্প নহয়, সত্য)

সম্পূৰ্ণ দহটা দিনৰ মূৰত ‘গৰমেণ্ট’ আজি আহিব৷ খবৰ ইতিমধ্যে হৈ গৈছে৷ ৰাতিপুৱা লেণ্ডলাইন ফোনটো বজা ময়ো শুনিছিলোঁ৷ মায়েই ধৰিলে, সচৰাচৰ ধৰাৰ দৰেই৷ তাৰ পিছৰে পৰাই নিজৰতো তত-ধৰণি হেৰালেই, বাকীসকললৈও তুৰন্তে সাৱধান-বাণী… ‘আহি আছে দেই আজি৷ ফোন কৰিছে৷’

‘পানী টেংকিৰ ফালে ঠাইখিনি লেতেৰা হৈ আছেঅ’৷ অহাৰ আগতেই চাফা কৰি পেলাবি দেই৷’ …চাহ খাই থাকোঁতেই মোলৈকো কামৰ ফৰমাইচ আহিল৷ ফটাফট খোৱা শেষ কৰি নাৰিকলৰ ঝাড়ুডাল হাতত লৈ সাজু হ’লোঁৱেই৷ এইকেইদিন একেলেথাৰিয়ে বৰষুণ দি আছে৷ এতিয়াও এটোপ-দুটোপ পৰিয়েই আছে৷ যেনিতেনি ক’লা ক’লা কেৰেলুৱাবোৰ ঢেৰ ওলাইছে৷ সৰা কাম হ’লত জাবৰ পেলোৱা টিংখনতে লেতেৰাবোৰ উঠাই নি পিছফালে নৰ্দমালৈ দলিয়াই দিলোঁ৷ সেই পাকতে নৰ্দমাৰ কাষৰ ঠাইখিনিও সাৰি চাফা কৰি থ’লোঁ৷ নুনী, মধুৰি আদিৰ সৰাপাতবোৰ অ’ত-ত’ত পৰি আছিল৷

‘মই পানীৰ টেপটো খুলি দিওঁ, তই ড্ৰেইনটোত ঝাড়ু মাৰি দে৷’ …আকৌ ঝাড়ুডাল লৈ পানী টেংকিৰ কাষৰ পৰা আৰম্ভ কৰি নলাটোৰ লেতেৰাবোৰ ঠেলি ঠেলি আঁতৰালোঁ৷

‘বিকুক কোৱা হ’লনে নাই বাৰু কথাটো, আজিযে ‘গৰমেণ্ট’ আহি আছে?’

মাৰ মুখত অৰ্থবহ হাঁহি এটা বিৰিঙি উঠিল৷

‘অ’ বিকু, বিকু...’ …লগে লগে চিঞৰ দুটামানো মাৰি পঠিয়ালোঁ বিকুক উদ্দেশ্য কৰি৷ তাইবা কোনফালে কি কৰি আছেগৈ!

‘বিকু ও ও...’

বিকু মানে ওম শ্ৰেষ্ঠ আচাৰ্যৰ নৱ-বিবাহিতা পত্নী৷ তেওঁলোক আমাৰ পিছফালৰ ঘৰটোত থাকে৷ অলপ পাছতে পৰ্দাখন সামান্য ফাঁক কৰি তাই চালেহি৷

‘দাদা মাতিছিল?’

‘অঁ হয়৷ আজি ‘গৰমেণ্ট’ আহি আছে দেই৷ গতিকে তোমাৰ চোতাল আৰু কি ক’ত আছে চাফা কৰি ৰাখিবা৷ এতিয়াই ক’লোঁ৷ পিছত মোক দায় দিলে নহ’ব৷’

বিষয়ৰ আকস্মিকতাত বিকুৱে প্ৰথমতে থতমত খালে৷ পানীৰ টেপটো খুলি থকা মায়ে যেনিবা তাইক বেছিপৰ ৰহস্যৰ আৱৰ্তত নাৰাখি কথাটো ভাঙি দিলে৷ মই নলা চাফা কৰি থকাৰ ফালে অলপ সময় চাই থাকি হাঁহি মাৰি তাই ভিতৰ সোমাল আধাতে এৰি থৈ অহা বাচনকেইটা সামৰিবলৈ৷

‘হওক তেও৷ অহাৰ আগে আগে মোৰো কাম কেইটামানযে হ’ল৷ ঘৰত থকা অৱস্থাত একো কৰিবকে নোৱাৰি নহয়৷’ …স্বস্তিৰ সুৰত মাৰ স্বগতোক্তি৷ 

পাকঘৰৰ পৰা এওঁ, মানে শ্ৰীমতীয়েও সজোৰে সঁহাৰি দিলে... ‘মোৰো একেই৷ চুনু কালি ঠিক সময়তে আহি ওলাল যেনিবা৷ এতিয়া আৰু চিন্তা নাই৷ আহি নৌপাওঁতেই চব হৈ গ’ল৷’

তেনেকুৱাতে সিফালৰ দৰজাখন খুলি শৰ্মা ওলাই আহিল৷ শৰ্মা মানে বেংক কৰ্মচাৰী গোবিন্দ শৰ্মা৷ আমাৰ আন এক ডেকা ভাৰাতীয়া৷ ৰুমৰ দৰজাখন বহলকৈ মেলি দিয়ে শৰ্মাই ক’লে... ‘মোক কিন্তু একো ক’ব নোৱাৰিব দেই৷ কাৰণ মই নাছিলোঁৱেই৷ কালি ৰাতিহে ঘৰৰ পৰা আহি পাইছোঁ৷’ 

‘হ’লে কিডাল হ’ব? আপোনাৰ চকীখনৰ তলত মকৰাজাল অলপমান দেখা পাই আছোঁ মই৷ কৈ থ’লোঁ হ’লে৷ এতিয়াই গুচাওক৷ ‘গৰমেণ্ট’এ চাৰ্জ কৰিলে পিছত মোক নক’ব৷ আৰু এনেকৈ নহ’বতো৷ আপুনিযে অনুপস্থিত আছিল, তাৰ উচিত প্ৰমাণ দিব লাগিব৷ আপোনাৰ চেয়াৰমেনে গ্ৰাণ্ট কৰা লিভৰ কাগজখন লগত আছেনে নাই? ফটোক’পীসহ ফাইলটো ৰেডী ৰাখক৷ ট্ৰেইনত অহা-যোৱাৰ টিকট দুটাও গাঁঠি থ’ব৷ ‘গৰমেণ্ট’এ চাব খুজিলে চব দেখুৱাব লাগিব৷ নহ’লে বিষম কথা৷ পিছত মোৰ দায় নাই হ’লে৷’

শৰ্মা হাঁহি মাৰি ভিতৰত সোমালগৈ গেছৰ ওপৰত পাতি থৈ অহা আঞ্জাখন চাওঁগৈ বুলি৷

অৰিজিনেল ঘৰত থকা ডাঙৰজন ভায়েকৰ আমন্ত্ৰণক্ৰমে ‘গৰমেণ্ট’ গৈছে তাত পানীৰ নতুন কানেকচনৰ কামটো তদাৰক কৰিবলৈ৷ কাম হৈ গ’লত আজি নামনিমুৱা ডিব্ৰুগড়-ৰঙিয়া এক্সপ্ৰেছত আহি আছে৷ তাকে লৈ এতিয়া ঘৰখনত লৰা-ঢপৰা লাগিছে৷

‘ওপৰত কোনোবা এটাক ৰাখিব লাগিব দেই৷ যোৱাবাৰ মনত নাই? ‘গৰমেণ্ট’ ঘৰলৈ যাওঁতে ঘূৰি আহি ঘৰ সোমোৱাৰ আগে আগে ভিতৰ-বাহিৰ চব চাফা কৰি এশ নম্বৰ পোৱাটো খাটাং কৰি থৈছিলোঁ৷ পিছে আপদীয়া গাই এজনীয়ে ক’ৰ পৰা আহি জানো ঠিক ষ্টেপৰ মুখতে বিষ্ঠা এগাল এৰি চব বৰবাদ কৰি দিলে৷ আহিয়েই সেয়া দেখা পালে আৰু মিছাতে গালিসোপা খালোঁ৷’

নলা চাফা কৰা হ’লত ঝাড়ুটো যথাস্থানত সযতনে থৈ গাটো ধুই আজৰি হৈ লওঁগৈ বুলি বাথৰুমৰ ফালে গুচি গ’লোঁ৷

গা ধুই ওলাইছোঁ, তেনেকুৱাতে আগফালৰ গেটখন খোলা যেন শুনিলোঁ৷ শৰ্মা বোধহয় ফটোষ্টেট কৰিবলৈ ওলাই গৈছে৷ তেনেতে কাণত পৰিল পিছফালৰ চোতালত ঝাড়ুৰ চৰক চৰক শব্দ৷ অলপ আগুৱাই ডিঙি মেলি দেখোঁ যে নাৰিকলৰ ঝাড়ুটো লৈ বিকুৱে একান্তমনে চোতাল সাৰি আছে৷

‘গৰমেণ্ট’ আহিব আজি৷