এবাৰ এটা (পুলিচ)-চোৰ ধৰিছিলোঁ

(গল্প নহয়, সত্য)

‘বাৰীত সেইটো কোন অ’? চাচোন চা৷’

...অচিনাকি মানুহ এটাক হঠাতে পিছফালৰ বাৰীখনত দেখি মায়ে চিঞৰি উঠিল৷ মাৰ চিঞৰটো কাণত পৰা মাত্ৰকে কোবেৰে ময়ো পাকঘৰৰ খিৰিকীখনৰ ওচৰ পালোঁগৈ৷ জুমি চাওঁ যে হয়, কোনোবা এটাক তাত দেখা গৈছে৷ কোন হ’ব পাৰে বাৰু? চিনাকি যেন লগা নাইচোন! চোৰ? চোৰেই হ’ব৷

সময় তেতিয়া গধূলি হওঁ হওঁ৷ বাৰীখনত পোহৰ কমি আন্ধাৰ ক্রমাৎ নামি আহিছে৷ গতিকে ভালকৈ ধৰিব পৰা নাই৷

ৰহ, দিম আজি ইয়াক৷

বাটতে পাই কুকুৰা গঁড়ালৰ দুৱাৰ-দাংডালকে হাতত লৈ হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে চোৰৰ পিছ ল’লোঁ৷ মাৰ পৰা কথাটো শুনি দেউতাও চোতাললৈ ওলাই আহিল৷ ঘৰৰ আৰু দুই-এক হাজিৰ হোৱাত সাহসটো স্বাভাৱিকতে বাঢ়ি গ’ল৷

ওচৰ চাপি যাওঁতে দেখিলোঁ, মানুহটো তিয়ঁহ ছিঙাত ব্যস্ত৷ যেন তাৰ ককাদেউতাকেহে ৰুই গৈছে, সেই ভাবত৷ পিন্ধনত হাফ গেঞ্জী আৰু গামোচা৷ কোনোবা যোৱা বুলি গম পাই বিপদৰ আশংকাত সি পলাবলৈ উদ্যত হ’ল৷ বাঁহনিৰ ফালে লক্ষ্য কৰি খোজ আগুৱালে৷ গৰাৰ ওপৰৰ বাৰীৰ চুকটোলৈ চকু৷ সেইফালেদিয়েই ওলাব৷ পিছে সাৰিব নোৱাৰিলে৷ দৌৰি গৈ আগভেটি ধৰিলোঁগৈ তাক৷ দেখোঁ যে দুয়োহাতে আমাৰ বাৰীৰ পূৰঠ তিয়ঁহবোৰ৷

মুখলৈ চাই মই হতবাক৷ অ’, এইটো দেখোন পুলিচ ৰিজাৰ্ভলৈ সোমোৱা সেই কেঁকুৰীটোত থকা নেপালী মানুহজনীৰ গিৰিয়েকটো হয়৷ চকুৰ চিনাকি মানুহ৷ ঘৈণীয়েক নেপালী, ই অসমীয়া৷ তালুকদাৰনে কি উপাধি! ল’ৰা-ছোৱালী এবাহ৷ আৰে, ইতো পুলিচতো চাকৰি কৰে! খাকী পোছাক পিন্ধি চাদা মোহাৰি মোহাৰি থানা অভিমুখে যোৱাও কেতিয়াবা দেখিছোঁ৷ খালে খালে, এই বিদ্যাটোতো তাৰ মানে পাৰ্গত ই!

‘কি লাগে ইয়াত? ওলা এতিয়াই৷’

...দুমাৰমান শোধাম বুলি ভাবি গৈছিলোঁ যদিও ৰৈ দিলোঁ৷ তাৰ পৰিৱৰ্তে ঠিকছে গালি এজাউৰি পাৰিলোঁ৷ মানুহটো নিমাতে ৰ’ল৷ উত্তৰনো কোনটো সতেৰে দিব? ধৰা পৰি এতিয়া লাজতে ক’লৈ যাওঁ গোপাল, ক’ত লুকাওঁ কৃপাল অৱস্থা হৈছে বেচেৰাৰ৷ সি তিয়ঁহকেইটা হাতৰ পৰা এৰি লাহেকৈ মাটিতে থ’লে৷ তাৰ পিছত গৰাটো বগাই ওপৰ উঠিল৷ ফেন্সিঙৰ ওপৰেৰে বাৰীখন পাৰ হ’ল৷ পকা ৰাস্তা পাই ধীৰে ধীৰে ঘৰ অভিমুখে গৈ থাকিল৷ খালী হাত দুখনলৈ মই চাই ৰ’লোঁ৷

এৰি থৈ যোৱা তিয়ঁহকেইটা নি মাক দিলোঁ৷ চোৰ নকৰি আগতে খোজাহি হ’লে নিশ্চয় দি দিলোঁহেঁতেন৷ কিন্তু তাৰ স্বভাৱেযে সেইটো নকয়৷

চোৰৰ পৰিচয় দিলত দেউতাই ক’লে... ‘পুলিচত চাকৰি কৰিলে কি হ’ল? ই এটা মস্ত চোৰ৷ তহঁতে নাজান৷ আজি মাৰৰ চকুত পৰাৰ বাবেহে তাৰ অভিযানটো সফল নহ’ল৷ আমি নেদেখাত কিমান কি নি আছে চাগৈ!’

উক্তদিনাৰ পৰা পিছে সেই (পুলিচ)-চোৰ আমাৰ বাৰীত আৰু সোমোৱাহি নাই৷ চিপাহীৰ ইউনিফৰ্মত ডিউটিলৈ গৈ থকাটো মাজে-মধ্যে দেখোঁ অৱশ্যে৷ মোক দেখিলে এতিয়াও নেদেখাৰ ভাও জুৰে৷