লংৱা

লংৱা সম্পৰ্কে জানিবলৈ পোৱাৰ অনেক আগতেই অৱগত হৈছিলোঁ অন্য এক অধ্যায়ৰ বিষয়েহে। মোৰ পত্নী নাজমাৰ জনমজেগা হেনো সিফালেই, ফোমছিং নামৰ দাঁতি-কাষৰীয়া গাঁও এখনত! কন্যাক (নগা) অধ্যুষিত, নাগালেণ্ডৰ মন জিলাৰ ভিতৰুৱা, ভাৰত-ম্যানমাৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমাৱৰ্তী সেই ঠাইবোৰ।

কথাটোৱে অন্তৰত অহৰহ কৌতূহল আৰু তাগিদাৰ সৃষ্টি কৰি আহিছিল তেতিয়াৰে পৰাই, নিজে এবাৰ যাবলৈ, নিজ চকুৰে ঢাবলৈ। আকৰ্ষণ আৰু অধিক বৃদ্ধি হ'ল, যেতিয়া জানিলোঁ যে বিবাদমুক্ত আন্তঃদেশীয় সীমান্ত হিচাপে চিহ্নিত হোৱাৰ ওপৰঞ্চি মুণ্ড চিকাৰী, অস্ত্ৰ নিৰ্মাতা, আং নিয়ন্ত্ৰিত, দ্বি-নাগৰিকত্ব ইত্যাদি কিছুমান নৃগোষ্ঠীয় বিশেষত্ব তথা বৈশিষ্ট্যৰ লগতে প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰেও লংৱা এলেকা পৰিপূৰ্ণ।

আমিও চোৰ আছিলোঁ

হওঁতে আমিও চোৰেই আছিলোঁ, পিছে গৰু চোৰহে কৰা নহ'ল।

কাহিলি পুৱাতে মুকলি আকাশৰ তলত খোজ কাঢ়ি অহাৰ পাছত কেইটামান ব্যায়াম আৰু তাৰ পাছত ঘৰৰ সন্মুখেৰে যোৱা ৰাস্তাটোৰ দাঁতিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি জামু গছৰ তল, খটখটি, চৌহদৰ ভিতৰভাগকে ধৰি পাছফালৰ নৰ্দমা পৰ্যন্ত এফালৰ পৰা ঝাড়ু মৰাটো দিনটোত সদায় কৰা এটা প্ৰধান আৰু ক'বলৈ গ'লে পুৱাৰ প্ৰথম কাম। নিয়মমাফিক আজিও এই কামতে ধৰিছোঁ। জামুজোপাৰ তলখন সাৰি আছোঁ। তলসৰা জামুবোৰে দ'ম বান্ধিছে। 

সিফালৰ পৰা দুজনী আহি আছে। চিনি পালোঁ, তাৰে এজনী ৰতি। ওচৰ পাই ক'লে : 'ছাৰ, ডিউটি কৰি আছে?' 'অঁ, এইটো মোৰ ৰেগুলাৰ ডিউটি।' বাঢ়নীৰ আগত উফৰি থকা জামুবোৰ দেখি পুনৰ প্ৰশ্ন : 'জামু পকিছে নেকি?' 'অঁ পকিছে, বুটলি খোৱা। নহ'লে এটা কাম কৰা। গছত উঠি যোৱা।' হাঁহি এটা ওঁঠত বিৰিঙাই তাই পকা জামু বুটলিব ধৰিলে। এইবাৰ মই সুধিলোঁ : 'গছত উঠিব জানা নহয়? আগতে উঠিছিলা নিশ্চয়।' ৰতি নেপালী ছোৱালী। সেই ভাবিয়ে এনেকৈ কৈছিলোঁ। হাঁহি মাৰি তাই উত্তৰ দিলে : 'আগতে উঠিছিলোঁ। এতিয়াও পাৰোঁ ছাৰ।' শুনিয়ে মোৰ ভাল লাগি গ'ল। ক'লো : 'বাঃ! এইটো জানি বৰ ভাল লাগিল দেই। চাব্বাচ।' পুনৰ হাঁহি। জামু চোবাই চোবাই ৰতি আৰু লগৰজনী গ'লগৈ। (ৰতিৰ জীয়েকে যোৱাবাৰ মেট্ৰিক পাছ কৰিছে।)

সিহঁত যোৱাৰ ফালে চাই থাকোঁতেই বিপৰীত দিশৰ পৰা ৰংহাংপী আহি পালে। লগত প্ৰকাণ্ড কুকুৰটো। ৰংহাংপীৰ দৃষ্টি গছৰ ওপৰলৈ। জামুবোৰ লমালমে লাগি আছে। 

'কি ইমান চাই থাকিব লাগে? সৰুতে আম-জামু চুৰ কৰি পাইছেনে নাই? গছত উঠিছিলেনে নাই?' তেওঁ হাঁহিলে। মই আমাৰ অতীতৰ বকলা আৰম্ভ কৰি দিলোঁ। আগতে আম, জামু, কল, কঁঠাল, মধুৰি, খেজুৰ, নেমু, অমৰা, কৰ্ফূল, আমাৰ এই কল'নীৰ কাৰ বাৰীত কি আছে, ক'ত কি ফলমূলৰ গছ আছে, কোন সময়ত কি পায়, এই সমস্ত আমাৰ নখ-দৰ্পণত। চোৰ বাহিনী দলে-বলে যাওঁ, গৃহস্থৰ চকুত ধূলি মাৰি গছত উঠোঁ, পেট ভৰাই খাওঁ। গম পালেই খেদে। আমি পলাওঁ। চব চোৰ। মই চোৰ, তুতু চোৰ, বাবাদা চোৰ, ৰাজু চোৰ, দিজু চোৰ, অমল চোৰ। স্কুলৰ পৰা আহি ভাতকেইটামান পেটত ভৰায়ে আৰম্ভ হৈ যায় অভিযান। মোক গছত উঠাই আটাইকেইটাই তলত অৱস্থান কৰি থাকে। হাতত মোনা। অমলৰ ডিউটি গৃহস্থৰ আগফালৰ গে'টৰ ওচৰত। অফিচৰ পৰা আহি পাবৰ হয়। সেয়ে সি আলেঙে-আলেঙে চাই থাকে। দূৰৈত দেখা পালেই ইংগিত দিয়ে। তেতিয়া আমি পাছফালৰ চকোৱাৰ তলেৰে খান্দি লোৱা সিন্ধিৰে ওলাই কেনিবা পলাই পত্ৰং দিওঁ। বয়সত সৰু-ডাঙৰ হ'লেও আমাৰ লগৰীয়ামখাৰ কোননো নাছিল চোৰ? ৰাতুল গগৈ চোৰ, গৌতম শইকীয়া (এতিয়া নাই) চোৰ, জ্যোতিপ্ৰসাদ বৰদলৈ চোৰ, ভাই-দুদুল, অঞ্জন-উৎপল, কোন নাছিল চোৰ? চবেই চোৰ। গৰু চোৰ অৱশ্যে কৰা নহ'ল দেই।

অমৰনাথ যাত্ৰাৰ খণ্ডচিত্ৰ

পৱিত্ৰ অমৰনাথ যাত্ৰাৰ খণ্ডচিত্ৰ

জম্মুৰ Bhagwati Nagar Base Campত তেতিয়া শ্ৰী অমৰনাথ জী যাত্ৰা, ২০২৩ৰ উদ্দেশ্যে সমৱেত হোৱা শতসহস্ৰ ভক্তিপ্ৰাণ তীৰ্থযাত্ৰীৰ গিজ্‌গিজনি। এটা গভীৰ আধ্যাত্মিক পৰিৱেশ। "কৰুঁ বন্দনা মে' অমৰনাথ তেৰী/মুঝে অপ্‌নে চৰণো কা দে দে চাহাৰা"। শ্ৰী শিৱ ভজন, বৰ্ফানী বাবাৰ গুণানুকীৰ্তন, শ্ৰী শিৱ জীৰ আৰতি চলি আছে নিৰ্দিষ্ট মঞ্চত। মাজে মাজে সমস্বৰে একো একোবাৰ জয়ধ্বনি : জয় ভোলে। ভোখেকো ৰুটী, প্যাসেকো পানী, জয় বাবা বৰ্ফানী। হৰ হৰ মহাদেৱ। ইত্যাদি ইত্যাদি।

কিছু পৰ ঘূৰি-পকি আলেখ-লেখ চালোঁ। পৰিস্থিতিটো বুজিবলৈ স্বাভাৱিকতে অলপ সময় লাগি গ'ল। জীৱনত আগতে কেতিয়াও নেদেখা পৰিৱেশ, কেতিয়াও নেদেখা দৃশ্যপট। 

যাত্ৰী নিৱাসৰ ভিতৰে-বাহিৰে কেৱল ভক্ত আৰু ভক্ত। ১৩ বছৰৰ পৰা ৭০ বছৰ বয়সৰ পুৰুষ-মহিলা, যুৱক-যুৱতী। বিভিন্ন ৰাজ্যৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা আগমন ঘটিছে বিভিন্নজনৰ। প্ৰত্যেকৰে মুখমণ্ডলত নিৰ্মল হাঁহি-আনন্দৰ বহিঃপ্ৰকাশ। কাকো চিনি-জানি নাপাওঁ যদিও আপোনত্বৰ ভাব এটা বিৰাজ কৰি থকা যেন মোৰ বোধ হ'ল।

চোতালৰে এঠাইত মুকলি আকাশৰ তলত কোনো ৰকম জেগা অকণমান বিচাৰি পাই নিজৰ বিছনা চাদৰখন পাৰিবলৈ যো-জা কৰিছোঁ। ভৱনৰ অন্তৰ্ভাগত ক'তোৱে সোমাব নোৱাৰিলোঁ। ইমানেই ভীৰ! 

"যদি তোৰ ডাক শুনে কেও না আসে তবে একলা চলো ৰে'।" অকলেই আহিছোঁ ময়ো। লগ বুলিবলৈ দ্বিতীয়জন নাই। ভাৰতৰ আটাইতকৈ বিপজ্জনক আৰু কষ্টকৰ ট্ৰেকিঙেৰে কৰা তীৰ্থযাত্ৰা এইটো য'ত বতৰৰ অনিশ্চয়তা, বতাহ, বৰষুণ, বৰফৰ গ্লেচিয়াৰ, উচ্চতাজনিত অক্সিজেনৰ সমস্যা, সংকীর্ণ আৰু পিছল উঠা-নমা বাট আদি নিত্যসহচৰ। চৰকাৰীভাৱে কঠোৰ স্বাস্হ্য পৰীক্ষাৰ প্ৰমাণ (Health/Medical Certificate) আৰু পঞ্জীয়ন এই যাত্ৰাৰ বাবে বাধ্যতামূলক।

ইয়াত এই মুহূৰ্তত মোৰ কাষতে অৱস্থান লৈছে পিতা-পুত্ৰ এহালে। ইন্দোৰৰ পৰা আহিছে। পেহেলগামলৈ বাছৰ টিকট কাটিবৰ কাৰণে JKSRTC Travel Centreৰ খিৰিকীত শাৰী পাতি থাকোঁতেই দুই-এষাৰ কথাৰ আদান-প্ৰদান হৈছিল। ইহঁতৰো একেই দশা। বোন্দা পৰ দিও টিকট নাপালে। ময়ো নাপালোঁ। কি হ'ব এতিয়া? ইফালে Yatra Permit অনুসৰি ৯ জুলাই, ২০২৩ তাৰিখ দেওবাৰে চন্দনৱাড়ী চে'ক গে'টত মোৰ reporting আছে। আজি হ'ল ৭।

আলোচনা চলি আছে। ল'ৰাজনে এটা বুদ্ধি পাঙিলে। টালি-টোপোলাসহিত দেউতাকক মোৰ হাতত চমজাই থৈ সি বাছ ষ্টেণ্ড ওলালগৈ। খবৰ আনিলে যে আগতীয়াকৈ অৰ্থাৎ নিশা ২ বজাতে গৈ পেহেলগামলৈ যাবলগীয়া বাছৰ কেবিনত বহি থাকিব লাগিব। তেতিয়া যাত্ৰাটো সম্ভৱ হ'ব পাৰে। ড্ৰাইভাৰৰ লগত সি কথা পাতি আহিছে। আশাৰ ৰেঙণি এটা দেখা পালোঁ ময়ো। ইয়াৰ পাছত আৰু ইহঁতহালৰ লগ এৰাৰ প্ৰশ্নই নুঠে। মোৰ ৰাক্‌ছেক্‌টো সিহঁতৰ জিম্মাত থৈ চিধাই গাটো ধুলোঁগৈ। তাৰ পাছত বে'ছ কেম্পৰ ভিতৰতে থকা 'বিশাল ভাণ্ডাৰা'ত নিশাৰ সাজ খালোঁ। তাৰ পাছত অকাই-পকাই ইফাল-সিফালৰ ৰেহৰূপ চাই যথাস্থান ওলালোঁহি। সিদ্ধান্ত ল'লোঁ যে এতিয়া শুই থাকোঁ। সোনকালে উঠি তিনিও ৰাওনা হ'ম বাছত চিট ল'বলৈ। অন্যথা এটা দিন এনেয়ে ইয়াত শুই-বহি পাৰ কৰিব লাগিব।

তেনেকুৱাতে মাইকযোগে ঘোষণা এটা ভাহি আহিল : প্ৰতিকূল বতৰৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত কাইলৈ হ'বলগীয়া অমৰনাথ যাত্ৰা বাতিল কৰা হৈছে।

হতভম্ব হোৱাৰ ক্ষণ প্ৰতিজন যাত্ৰীৰ লগতে আমাৰো। কি চিন্তিলোঁ, কি হ'ল! ওপৰত প্ৰচণ্ড তুষাৰপাত, বৰষুণ, ৰামবানত বানপানী হৈছে, গাড়ী নাযাব। খবৰবিলাক কাণলৈ অহাৰ পাছত নিজকে নিজে বুজনি দিয়াৰ গত্যন্তৰ নাথাকিল। সঁচাকৈ, মুম্বাইৰ ফেশ্বন আৰু কাশ্মীৰৰ বতৰ, কেতিয়া সলনি হয় কোনেও নাজানে।

ক্ষন্তেক পাছতে আকৌ এটা ঘোষণা : জম্মুত বতৰ বেয়া হৈ আহিছে। নিশা বৰষুণ পৰিব। গতিকে যিসকল শ্ৰদ্ধালু তীৰ্থযাত্ৰী বে'ছ কেম্পৰ মুক্ত প্ৰাংগণত শুই-বহি আছে, সকলোকে ওচৰতে থকা সন্ত শ্ৰী আশীৰামজী আশ্ৰমলৈ যাবলৈ অনুৰোধ জনোৱা হ'ল। তালৈ যাবৰ বাবে বে'ছ কেম্পৰ পাছফালৰ গে'টখন অলপ পাছতে খুলি দিয়া হ'ব।

ভক্তগণৰ মাজত লৰা-ঢপৰা আৰম্ভ হৈ গ'ল। ময়ো খৰখেদাকৈ ৰাকছেক্‌টো বান্ধিলোঁ, পিঠিত তুলি ল'লোঁ আৰু ২নং প্ৰৱেশদ্বাৰলৈ বুলি অগ্ৰসৰ হ'লোঁ। তেনেকুৱা হেমগেমতে কেনিবা হেৰাই থাকিল ইন্দোৰৰ সহযাত্ৰী দুজন। বিশাল সমাগমৰ মাজত চক্ৰবেহুত সোমাই পৰিলোঁ মই। জয় ভোলে ধ্বনিৰে আকাশ-বতাহ কঁপাই আন যাত্ৰীসকলক অনুসৰণ কৰি পদব্ৰজে সমদলত গৈ থাকি ৫-৭ মিনিটমানতে উপস্থিত হ'লোঁহি আশ্ৰমখনত। 

টিনপাটৰ সুবিশাল চালি এখন। পকী মজিয়া। ইফালে-সিফালে কাৰ্পেট পৰা আছে। তাতে ভক্তসৱে ৰাতিটোৰ বাবে নিজ নিজ ধৰণে আশ্ৰয় লোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে। সুবিধাজনক বুলি বিবেচনা কৰি ময়ো এফালে ৰ'লোঁহি। লগত থকা পলিথিনৰ শ্বিটখন প্ৰথমে মেলি দিলোঁ। তাৰ ওপৰত বিছনা চাদৰখন। তাতে বহি লৈ চিন্তা কৰি আছোঁ, যাত্ৰা যিহেতু নহয়, গতিকে কাইলৈ কি কৰা উচিত হ'ব? বৈষ্ণু দেৱী এক্সপ্ল'ৰ কৰিব পাৰি। বাৰু, পুৱা দেখা যাব।

মজিয়াত কাপোৰ পাৰি তেতিয়াই শুই পৰিছিলোঁ। পিছৰাতি ৩মান বজাত আহিল বৰষুণ। বৰষুণ মানে বিজুলী-গাজনিৰে প্ৰবল বৃষ্টিপাত। ক'ৰবাত ক'ৰবাত চালিখনত থকা ফুটাৰে পানী পৰিছে। মানুহবোৰৰ মাজত হুৱাদুৱা লাগিছে। ততাতৈয়াকৈ টোপোলা সামৰি ঠাই সলাইছে ভুক্তভোগীয়ে। মোৰ যেনিবা একো সমস্যা নাই হোৱা। মূষলধাৰ বৰষুণজাক একেৰাহে চলি থাকিল। পুৱা পোহৰ পোহৰ হোৱাৰ সময়তহে এৰিলে।

শোৱাপাটী সামৰি প্ৰাতঃকৰ্ম সমাপন কৰাৰ লগতে ঘূৰি-পকি আশ্ৰমখন নিৰীক্ষণ কৰিলোঁ। গো-সেৱাৰ বাবে ইয়াত গোশালা আছে। শিশু আৰু যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে বাল সংস্কাৰ কেন্দ্ৰ আছে। নিয়মীয়াভাৱে ধ্যান, প্ৰাণায়াম আৰু যোগাভ্যাসৰ কাৰ্যসূচীও অনুষ্ঠিত হয়।

ঘূৰি আহি ভাণ্ডাৰাত চাহ-বিস্কুট খালোঁ। পৰিস্থিতি সম্পৰ্কে সোঁৱে-বাঁৱে বিভিন্নজনৰ মাজত চলি থকা গুণগুণনিবোৰৰো উমান ল'লোঁ। জম্মু-কাশ্মীৰ পুলিচৰ কৰ্তব্যৰত অফিছাৰ এজনক অকলশৰীয়াকৈ পাই ভালেমান সময় আলাপ কৰা হ'ল। গম পালোঁ যে বৰষুণ, লেণ্ডস্লাইডে জম্মু-শ্ৰীনগৰ হাইৱে'টো ভাঙি পেলালে। পৰ্বতত ভীষণ তুষাৰপাত হৈছে। বহুপ্ৰত্যাশিত অমৰনাথ যাত্ৰাটোত হঠাতে আহি পৰা অনাকাংক্ষিত পৰিস্থিতিটোৰ সন্দৰ্ভত তেওঁ মোক কিছু পৰামৰ্শও দিলে। লগে লগে সিদ্ধান্ত লৈ ল'লোঁ যে ইয়াত শুই-বহি কটোৱাতকৈ কাট্‌ৰালৈ যাওঁ, শ্ৰীমাতা বৈষ্ণু দেৱী মন্দিৰ দৰ্শন কৰি আহোঁ, দুৰ্যোগে আনি দিয়া এই সোণালী সুযোগতে। 'বাবা'ৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ আগতে 'মাতা'ৰ ওচৰলৈ যোৱাটো নিশ্চয় উত্তম কথাই হ'ব।

ৰাক্‌ছেক্‌ পিঠিত তুলিলোঁ। জোতা-মোজা কেৰীবেগ এটাত ভৰাই এহাতে ল'লোঁ। ওলাই আহিলোঁ আশীৰামজী আশ্ৰমৰ পৰা, অকলে।

'অমৰনাথ'ৰ এডভেঞ্চাৰ কাহিনী

'অমৰনাথ'ৰ এডভেঞ্চাৰ কাহিনী লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰিবই পৰা নাই মই।

আপুনি গম পাই চাগৈ যে বতৰৰ বিধি-পথালিৰ বাবে মই দুবাৰকৈ যাব লগা হ'ল। প্ৰথমবাৰ ৫ জুলাইত গৈছিলোঁ। জম্মুলৈ। ৰে'লত। বৰষুণ, লেণ্ডস্লাইডে সিফালে জম্মু-শ্ৰীনগৰ হাইৱে'টো ভাঙি পেলালে। ইফালে আকৌ পৰ্বতত ভীষণ তুষাৰপাত। বে'ছ কেম্পত থিতাপি ল'লোঁ। পিছে যাত্ৰা বাতিল বুলি নিশা অফিচিয়েলি ঘোষণা কৰি দিলে। কি কৰোঁ! পিছদিনা পুৱাই বাছত উঠি পোনাই দিলোঁ কাট্‌ৰালৈ। শ্ৰীমাতা বৈষ্ণু দেৱী মন্দিৰলৈ খোজ ল'লোঁ। অকলেই। তাৰ পৰা বাছেৰে উভতি নিশা পালোঁহি জম্মু। তাৰ পৰা চিধা ৰে'লত উঠি দিল্লী। ঘৰ পালোঁহি ১০ তাৰিখে। অমৰনাথ যাত্ৰা নহ'ল সেইবাৰ। কিন্তু নহ'ব কিয়? হ'বই লাগিব।

বতৰৰ বতৰা অধ্যয়ন কৰি আগষ্টৰ ২ তাৰিখে বিমানযোগে আকৌ জম্মু ওলালোঁগৈ। পিছদিনা যাত্ৰা আৰম্ভ। গৈ গৈ ৭ তাৰিখে অমৰনাথত উপস্থিত হ'ব পাৰিলোঁ। ১০ আগষ্ট তাৰিখে পালোঁহি ডিফু।

অতি কষ্টকৰ এই পদযাত্ৰা। মুঠতে ৪৮ কিলোমিটাৰ খোজ কাঢ়িলোঁ। ওখ ওখ পৰ্বত বগালোঁ, নামিলোঁ। গ্লেচিয়াৰৰ ওপৰেদি খুপি খুপি গ'লোঁ। জম্মু, নুনৱান (পেহেলগাম), শেষনাগ, পঞ্চতৰণি, বালতাল, পুনৰ জম্মু। এই ৬টা কেম্পত ৰাতিবোৰ পাৰ কৰা হ'ল। জম্মু এণ্ড কাশ্মীৰ পুলিছ, ইণ্ডিয়ান আৰ্মী আৰু চি.আৰ.পি.এফ.ৰ কঠোৰ নিৰাপত্তা আৱেষ্টনীৰ মাজেৰে দীঘলীয়া বাছ যাত্ৰা কৰিলোঁ জম্মুৰ পৰা পেহেলগামলৈ আৰু বালতালৰ পৰা জম্মুলৈ। অভ্যন্তৰীণ কাশ্মীৰ স্বচক্ষে দেখা পালোঁ, যি দৃশ্যাৱলী অমৰনাথলৈ নগ'লে প্ৰত্যক্ষ কৰা কাৰো পক্ষে সম্ভৱ নহয়। বিৰল প্ৰাকৃতিক দৃশ্যপট। অতিশয় মনোমোহা। সমষ্ট যাত্ৰাটোত মই ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰদেশৰ লগতে বিদেশী তীৰ্থযাত্ৰীৰো সাক্ষাৎ পালোঁ। কাশ্মীৰী ভাইসকলৰ লগত মন খুলি কথা পাতিলোঁ। উল্লেখনীয় বিশেষত্ব এটা আছে অমৰনাথ যাত্ৰাৰ। সেয়া হ'ল- তীৰ্থস্থান হিন্দুসকলৰ, সেৱা মুছলমানৰ। বৰ ভাল লগা কথা। খুব ডাঙৰ কথা। আনহাতে সুৰক্ষা বাহিনী (আই.টি.বি.পি., এচ.ডি.আৰ.এফ., আছাম ৰেজিমেণ্ট)ত কৰ্মৰত আৰু কৰ্তব্যৰত অসমীয়া কেইজনমানকো লগ পালোঁ আৰু আলাপ কৰিলোঁ। ভিন ভিন স্থানত ভিন ভিন লংগৰৰ বিনামূলীয়া আহাৰ খালোঁ। পৰ্বতৰ বক্ষত বৰফ থকা হেতুকে ঠাণ্ডাও কিছু আছিল। তথাপি একো অসুবিধাই হোৱা নাছিল মোৰ। ফিটনেছ একদম সঠিক আছিল। কাজেই সুকলমে সমাপ্ত কৰিব পাৰিলোঁ এই একক-অনন্য যাত্ৰা। জয় ভোলে।

আঁহতগুৰি

"এই ব'ৰ্ডখনৰ answer কি বুজি নাপাৱ?"

প্ৰশ্ন শুনি মই উঠি যোৱা Bolero Pick-upখনৰ চালক চাইদুল আলি দস্তুৰমত হতভম্ব। তেৱোঁ অৱশ্যে প্ৰশ্ন এটাই সুধিছিল, সন্মুখতে পোৱা, বুকুত ৰঙা-বগা বেজ পিন্ধা লোকজনক : "যাব পাৰিমনে?" এইবুলি।

পথৰ বাঁওদিশে, তললৈ, তৰ্জনী টোঁৱাই সিজনৰ খঙাল নিৰ্দেশ : "নোৱাৰ।" ... "তললৈ যা। গাড়ী ঘূৰাই আন।"

একে উষ্মাৰে পুনৰ বিস্ফোৰণ মধ্য বয়সীয়া মানুহজনৰ। যেন কোনোবাই ইতিপূৰ্বে লগাই যোৱা কিবা জগৰৰ বহি:প্ৰকাশ! নাজানো কি কথা।

নাতিদূৰত এজন আৰক্ষীৰ লোক। কিবা এটা নিজৰ অনুকুলে হয়েইবা। এই আশাৰে এইবাৰ তেওঁলৈ চাই ৰিং মাৰিলে চালকজনে : "অ' ছাৰ... যাবলৈ দিবনে...?"

নঞৰ্থক ভংগীমাৰে মূৰ লৰালে তেওঁ।  বুজাত অসুবিধা নহ'ল যে নহ'ব।

কালক্ষয় নকৰি চাইদুল আলীয়ে বাঁওফালে এঢলীয়াৰে গাড়ীখন নমাই নিলে।

জোনবিলত সিদিনা

"এই ব'ৰ্ডখনৰ answer কি বুজি নাপাৱ?"

প্ৰশ্ন শুনি মই উঠি যোৱা Bolero Pick-upখনৰ চালক চাইদুল আলি দস্তুৰমত হতভম্ব। তেৱোঁ অৱশ্যে প্ৰশ্ন এটাই সুধিছিল, সন্মুখতে পোৱা, বুকুত ৰঙা-বগা বেজ পিন্ধা লোকজনক : "যাব পাৰিমনে?" এইবুলি।

পথৰ বাঁওদিশে, তললৈ, তৰ্জনী টোঁৱাই সিজনৰ খঙাল নিৰ্দেশ : "নোৱাৰ।" ... "তললৈ যা। গাড়ী ঘূৰাই আন।"

একে উষ্মাৰে পুনৰ বিস্ফোৰণ মধ্য বয়সীয়া মানুহজনৰ। যেন কোনোবাই ইতিপূৰ্বে লগাই যোৱা কিবা জগৰৰ বহিঃপ্ৰকাশ! নাজানো কি কথা।

নাতিদূৰত এজন আৰক্ষীৰ লোক। কিবা এটা নিজৰ অনুকুলে হয়েইবা। এই আশাৰে এইবাৰ তেওঁলৈ চাই ৰিং মাৰিলে চালকজনে : "অ' ছাৰ... যাবলৈ দিবনে...?"

নঞৰ্থক ভংগীমাৰে মূৰ লৰালে তেওঁ।  বুজাত অসুবিধা নহ'ল যে নহ'ব।

কালক্ষয় নকৰি চাইদুল আলীয়ে বাঁওফালে এঢলীয়াৰে গাড়ীখন নমাই নিলে।

ত্ৰিশূলী

(গল্প নহয়, সত্য)

আৰম্ভণিতেই কৈ থ'ব খুজিছোঁ যে উত্তৰ আৰু কেন্দ্ৰীয় নেপালৰ তিব্বত সীমান্তৱৰ্তী উচ্চ পাৰ্বত্য অঞ্চলসমূহত ২৬ আগষ্ট ২০২৬ তাৰিখ বুধবাৰে সংঘটিত ভয়াবহ হিমবাহ পতন, বৰফ স্খলন আৰু জলপ্ৰলয়ৰ বিষয়ে জানিবলৈ অধিক ব্যগ্ৰ হৈ পৰিছিলোঁ তেতিয়াই, যেতিয়া 'ত্ৰিশূলী' নামটো চৰ্চালৈ অহা বৰকৈ শুনা পাবলৈ ধৰিলোঁ। কিয়নো, ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ এই ত্ৰিশূলীয়ে মোৰ নেপাল ভ্ৰমণ কালত এদিন সহচৰীৰ ভূমিকা লৈছিল। 

এফালে অতীত ৰোমন্থনৰ মধুৰ আনন্দ, আনফালে আকস্মিক ধ্বংসযজ্ঞই মন-মগজুলৈ আনি দিয়া সীমাহীন বিষাদগ্ৰস্ততা আৰু উদ্বিগ্নতা। তাকে কেন্দ্ৰ কৰি আজিৰ এই লেখাটোৰ অৱতাৰণা।

উভতি যাব লাগিব বিগত ২০১১ চনৰ ৫ অক্টোবৰ, বুধবাৰলৈ। টয়টা ইক' গাড়ী এখনেৰে নেপালৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু ব্যস্ততাপূর্ণ পৃথিৱী হাইৱে (NH 17)ৰে অতিক্ৰম কৰিছিলোঁ প্ৰায় ২২৭ কিলোমিটাৰ দূৰত্ব। বহুতে জানে যে ৰাজপথটো পূবে ৰাজধানী চহৰ কাঠমাণ্ডুৰ পৰা ২৬ কিলোমিটাৰ নিলগৰ বাগমতী প্ৰদেশৰ নৌবিসেত আৰম্ভ হৈছে। তাৰ পৰা আগলৈ গলছী, গজুৰী, মলেখু, কুৰিণ্টাৰ, মুগ্লিন, অবুখৈৰেণী, দুম্ৰে, দমৌলী আদি চুই পশ্চিম দিশত থকা, দেশখনৰ মুখ্য পৰ্যটন নগৰী পোখৰাক সংযোগ কৰিছে। প্ৰায় ১৭৪ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘৰ অকোৱা-পকোৱা বাটটো মধ্য-হিমালয়ৰ ওখ, ওখোৰা-মোখোৰা পাহাৰীয়া ভূভাগ আৰু গভীৰ, সংকীৰ্ণ গিৰিখাতৰ মাজেৰে নিৰ্মিত। ভূমি খহনীয়াৰ বাবে এলেকাসমূহ সততে পৰিচিত। গোৰ্খা ৰাজ্যৰ নৱমজন ৰজা, আধুনিক নেপালৰ জনক পৃথিৱী নাৰায়ণ শাহ (১৭২৩–১৭৭৫)ৰ নাম অনুসৰি পথটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছে পৃথিৱী হাইৱে। নেপাল আৰু চীনৰ যৌথ প্ৰচেষ্টাত চীন চৰকাৰৰ আৰ্থিক আৰু কাৰিকৰী সহযোগিতাত ১৯৭৪ চনত নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পন্ন কৰা হৈছিল।

এই পৃথিৱী হাইৱেৰেই নেপালী চালক কবিৰাজ গিৰিয়ে দক্ষতাৰে গাড়ীখন চলাই আমাক লৈ গৈছিল কাঠমাণ্ডুৰ নাক্সালত থকা হোটেল বৃহস্পতিৰ পৰা পোখৰাৰ লেকচাইড-৬, গৌৰীঘাটত থকা হিম শিখৰ গেষ্ট হাউচ এণ্ড ৰেষ্টুৰেণ্টলৈ। বাটৰ বিবিধ বৰ্ণনাৰ মাজে মাজে তেওঁ শুনাই গৈছিল দেশখনৰ অতীত, বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যতৰ অনেক বতৰা। বাহনৰ গতিৰ সৈতে সংগতি ৰাখি কাঠমাণ্ডুৰ ওচৰৰ পৰা মুগ্লিনলৈকে দীঘলীয়া পথছোৱাত আমাৰ সোঁহাতে, হাইৱেৰ কাষে কাষে খলকনি তুলি বৈ থাকি ত্ৰিশূলীয়ে একেৰাহে উপহাৰ দি গৈছিল মনোমোহা নৈসৰ্গিক দৃশ্যৰাজি। মন-প্ৰাণ ৰঙাই তোলা আৰণ্যক আৱেদনে পাহৰাই পেলাইছিল ঘৰ-পৰিয়াল, কাম-ধাণ্ডা ইত্যাদি ইত্যাদি।

এমূৰে বাগমতী প্ৰদেশৰ কাঠমাণ্ডু জিলাৰ সদৰ কাঠমাণ্ডু আৰু আন মূৰে গণ্ডকী প্ৰদেশৰ কাষী জিলাৰ সদৰ পোখৰা। নেপালৰ এই দুই সুবিখ্যাত চহৰৰ মধ্যৱৰ্তীপ্ৰায় স্থান হৈছে বাগমতী প্ৰদেশৰ চিতৱন জিলাৰ কুৰিণ্টাৰ (স্থানীয়ভাৱে চেৰেচ)। প্ৰায় ১১২ কিলোমিটাৰ যাত্ৰা কৰাৰ পাছত কুৰিণ্টাৰত ত্ৰিশূলী নদীৰ পাৰতে থকা কেবল-কাৰ বটম ষ্টেচন কমপ্লেক্সত গিৰিৰ গাড়ী থামিল। উদ্দেশ্য, আমাক কেবল-কাৰেৰে নি নেপালৰ অন্যতম প্ৰসিদ্ধ আৰু জনপ্ৰিয়, অতীব ফলপ্ৰসূ আৰু জাগ্ৰত শক্তিপীঠ মনোকামনা মন্দিৰ দৰ্শন কৰোৱা। 

এইখিনিতে উল্লেখ কৰাটো প্ৰাসংগিক হ'ব যে নেপাল ভ্ৰমণলৈ ওলাই ২ অক্টোবৰ তাৰিখে ডিফু ৰেলৱে ষ্টেচনত গুৱাহাটী অভিমুখী ০৫৬৬৮ ডিব্ৰুগড়-কন্যাকুমাৰী এক্সপ্ৰেছত উঠিবলৈ লওঁতে আচম্বিতে মুখামুখি হোৱা Dance India Dance (DID) L'il Masters Season 2 (Zee TV reality show 2012)ৰ 1st runner-up ডিফুৰ ওম ছেত্ৰীৰ মাক মন্দিৰাই মই নেপাল ভ্ৰমিবলৈ ওলোৱা বুলি শুনিয়ে ক্ষণিকৰ সেই মুহূৰ্তটোতে দঢ়াই দঢ়াই এষাৰি বাক্য কৈছিল : "আন য'লৈকে নাযাওক, মনোকামনালৈ আপুনি কিন্তু যাবই যাব দেই দাদা; মিচ নকৰিব"। সিদিনাৰ সেই যাত্ৰাৰম্ভৰ পাছত ৰেল, ৰিক্সা, বিমান, টেক্সি ইত্যাদি সলাই সলাই আহি আহি এয়া এইডোখৰ পাইছোঁহি। তৎমুহূৰ্ততে মন্দিৰালৈ মোৰ মনত পৰিল।

এই সুযোগতে মনোকামনা মন্দিৰৰ বিষয়ে কিছু তথ্য দাঙি ধৰাটো উচিত হ'ব। মন্দিৰটো নেপালৰ গণ্ডকী প্ৰদেশৰ গোৰ্খা জিলাৰ অন্তৰ্গত কাফকালী পাহাৰত অৱস্থিত। ত্ৰিশূলী আৰু মাৰ্ছাংদী নদীৰ সংগমস্থলৰ ঠিক ওপৰত ইয়াৰ অৱস্থান। আনুমানিক ৩৫০ বছৰ পুৰণি এই মন্দিৰত হিন্দুসকলৰ দেৱীমাতা পাৰ্বতী বা দুৰ্গাৰ এক অৱতাৰস্বৰূপা দেৱী ভগৱতী (মনোকামনা দেৱী)ক আৰাধনা কৰা হয়। ভক্তসমস্তৰ বিশ্বাস যে ইয়ালৈ আহি আন্তৰিকতাৰে আৰু ভক্তিভৰা মনেৰে প্ৰাৰ্থনা জনালে দেৱীয়ে সকলো আশা বা কামনা পূৰণ কৰে। বুৰঞ্জী আৰু পৌৰাণিক জনশ্ৰুতি অনুযায়ী গোৰ্খা ৰজা ৰাম শাহৰ ৰাজত্ব কাল (১৬০৬-১৬৩৬)ৰ শেষৰ ফালে মন্দিৰভাগ উদ্ঘাটিত হৈছিল। কিম্বদন্তি অনুসৰি শাহ ৰজাৰ ৰাণীগৰাকী আছিল ঐশ্বৰিক শক্তিসমৃদ্ধ। তেওঁৰ এজন প্ৰধান ভক্ত লাখন থাপাই এই বিষয়ে জানিছিল। ৰজাই সেই ৰহস্য গম পোৱাৰ পাছতে আকস্মিকভাৱে ৰাণীৰ মৃত্যু ঘটে। ৰীতি অনুসৰি মৃতদেহ চিতাত তোলাত সতী হোৱাৰ পূৰ্বতে ৰাণীয়ে লাখন থাপাক কৈ গৈছিল যে তেওঁ পুনৰ উভতি আহিব। কেইমাহমানৰ পাছত এদিন এজন খেতিয়কে পথাৰত হাল বাই থাকোঁতে এটা শিলত আঘাত কৰাত তাৰ পৰা গাখীৰ আৰু তেজ ওলোৱা দেখা পায়। এই কথা গম পাই লাখন থাপাই উক্ত স্থানত তান্ত্ৰিক পূজা-অৰ্চনা আৰম্ভ কৰে। ৰাম শাহৰ শাসন কালতে দেৱী ভগৱতী বা মনোকামনা মন্দিৰৰ মূল মঠটি স্থাপন কৰা হৈছিল। আনহাতে লাখন থাপাৰ বংশধৰসকলেই আজিকোপতিও মন্দিৰৰ মুখ্য পুৰোহিতৰ ভূমিকা লৈ আহিছে।  

পূৰ্বে এই মন্দিৰলৈ যাবলৈ হ'লে কুৰিণ্টাৰৰ পৰা পৰ্বতৰ শীৰ্ষলৈ কেইবা ঘণ্টাও খোজ কাঢ়ি অতিপাত কষ্ট কৰিবলগীয়া হৈছিল। ১৯৯৮ চনত কেবল-কাৰ সেৱা প্ৰৱৰ্তন হয় আৰু তাৰ পাছৰে পৰা যাত্ৰাটো সহজ, সুচল আৰু আৰামদায়ক হৈ পৰে। ৰোমাঞ্চকৰ এই যাত্ৰাপথৰ প্ৰকৃত দৈৰ্ঘ ২,৭৭২ মিটাৰ। তলৰ কুৰিণ্টাৰ ষ্টেচনটো সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ২৫৮ মিটাৰ উচ্চতাত থকাৰ বিপৰীতে ওপৰৰ মনোকামনা ষ্টেচনটো সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ১,৩০২ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত। কেৱল-কাৰখনে মাত্ৰ ১০ মিনিটমানতে ক্ৰমান্বয়ে উলম্বভাৱে নি যাত্ৰীক ওপৰ পোৱায়। তাৰ পৰা অৱশিষ্ট প্ৰায় ৪০০ মিটাৰ পকী পথ পদব্ৰজে সহজেই গৈ ৫ মিনিটমানতে মন্দিৰ প্ৰাংগণত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰি। মনোকামনা কেবল-কাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল নেপালৰ প্ৰসিদ্ধ উদ্যোগী তথা চিতৱন কো-ই গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সঞ্চালক লক্ষ্মণ বাবু শ্ৰেষ্ঠই। কাৰিকৰী প্ৰতিষ্ঠাপন আৰু নিৰ্মাণ কাৰ্য সম্পন্ন কৰিছিল বিশ্বৰ আগশাৰীৰ ৰ'পৱে নিৰ্মাতা অষ্ট্ৰিয়াৰ ওলফাৰ্টৰ প্ৰখ্যাত ডপেলমায়াৰ গ্ৰুপ নামৰ সংস্থাটোৱে।

মনোকামনা দৰ্শন (প্ৰা) লিমিটেডৰ ৰ'পৱে সংযুক্ত কেবেৰে কুৰিণ্টাৰ ষ্টেচনৰ পৰা ওলায়ে কেইবা মিটাৰ ওপৰেদি পাৰ হৈছিলোঁ তলেৰে বৈ থকা ত্ৰিশূলী নৈখন। একে সময়তে বিহংগম দৃষ্টিত চৌপাশে পৰিলক্ষিত হৈছিল সেউজ-আৱেষ্টিত ত্ৰিশূলী উপত্যকাৰ নান্দনিক ৰূপ-বৈভৱ। 

সেইখন দৃষ্টিনন্দন ত্ৰিশূলী (স্থানীয়ভাৱে বা অফিচিয়েলী ভোটেশ্বী বা ভোট কোশী বা ভটে কোশী অৰ্থাৎ তিব্বতৰ পৰা অহা নদী)য়েই ওপৰত অৰ্থাৎ নেপাল-তিব্বত সীমান্তৰ ৭,২৩৪ মিটাৰ উচ্চতাত অৱস্থিত লাংটাং লিৰুং পৰ্বতমালা আৰু লেন্দে খোলা নদীৰ উৎপত্তিস্থলৰ পৰা মহাকালৰ ৰূপ ধৰি নামি আহিছিল আগষ্ট মাহৰ ২৬ তাৰিখে। উচ্চ হিমালয়ৰ পৰা ওলাই অহা খৰস্ৰোতা জলৰাশিৰ আগলি অংশটো ৰসুৱাগঢ়ী ব'ৰ্ডাৰ পইণ্টেৰে নেপালৰ ৰসুৱা জিলাত প্ৰৱেশ কৰি পাছলৈ ত্ৰিশূলী নদীৰ ৰূপ লৈছে। সিদিনা সংঘটিত হোৱা প্ৰলয়ংকৰী কাণ্ডটোত নদীখনে ধ্বংসলীলাৰ মূল বাহক হিচাপে ভূমিকা লৈছিল আৰু সেয়েহে হৈ পৰিছিল লোকচৰ্চাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।

সংবাদ মাধ্যমৰ জৰিয়তে ইতিমধ্যে আমি আটায়ে অৱগত যে শেহতীয়াকৈ নেপাল-তিব্বত সীমাৰ ওচৰত হিমবাহ ভাগি, বৰফৰ স্তূপ খহি সীমান্তৱৰ্তী ৰসুৱা জিলাৰ ৰসুৱাগঢ়ীত বিধ্বংসী বানপানীৰ সৃষ্টি হৈছিল। নেপাল আৰু তিব্বতক সংযোগ কৰা লেন্দে খোলা, ভোটেশ্বী, ত্ৰিশূলী, বাগমতী নদীৰ জলস্তৰ অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে কেইবা মিটাৰলৈ বৃদ্ধি পাইছিল। হিমবাহ পতন আৰু বৰফ স্খলনৰ ফলত উদ্ভৱ হোৱা বিশাল আয়তনৰ পানীৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰা বোকা, মাটি, গেদ-বালি, শিল, কাঠ-বাঁহ, গছ-বনৰ প্ৰচণ্ড সোঁত ত্ৰিশূলী নদীৰ জৰিয়তে তীব্ৰ গতিৰে ধাৱমান হৈছিল নামনি অভিমুখে। পাহাৰীয়া বজাৰ আৰু জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল শিয়াপ্ৰু বেসী, কাঠমাণ্ডু উপত্যকা আৰু ধুনচে, বেত্রাৱতী, ত্ৰিশূলী বজাৰ, ধূংগে বজাৰ আদি ভাবিব নোৱাৰা ধৰণে জলমগ্ন হৈ পৰিছিল। বসতিস্থলবোৰত থকা মুক্তাংগন, বাসগৃহ আৰু পথবিলাকত আচম্বিতে দেখা দিছিল জীৱন-মৰণৰ বিভীষিকাই। এফালৰ পৰা ভাঙি, মহটিয়াই উটুৱাই লৈ গৈছিল গতিপথত পোৱা মানুহ, জীৱ-জন্তু, ঘৰ-বাৰী, যান-বাহন, ৰাস্তা-ঘাট, দলং, প্ৰকল্প, সা-সামগ্ৰী আৰু কত কি!।

ৰসুৱাগঢ়ীৰ পৰা ত্ৰিশূলী বজাৰলৈকে নদীখন অতি সংকীৰ্ণ আৰু অধিক ঢালেৰে বৈ অহাৰ বাবে পানীৰ গতিবেগ আৰু উচ্চতা আছিল অত্যন্ত মাৰাত্মক। আৰম্ভণিৰে পৰাই ঢাহি-মুহি প্ৰচণ্ড ক্ষতি কৰি গৈছিল ভয়ংকৰ জলপ্ৰৱাহে। আনহাতে ত্ৰিশূলী বজাৰৰ নামনি অংশৰ পৰা উপত্যকাটো কিছু বহল হোৱাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত পৰৱৰ্তী ভূখণ্ডত জলৰাশি ক্ৰমাৎ বিয়পি পৰে আৰু গতি ধীৰ হৈ প্ৰভাৱ কমিব ধৰে।

ত্ৰিশূলী বজাৰৰ পাছত গল্পু, ফিছলিং, কুৰিন্টাৰ, মুগলিং, নাৰায়ণঘাট বজাৰ, ভৰতপুৰ হৈ বৈ যোৱা ত্ৰিশূলীৰ সৈতে নেপালৰ ভূখণ্ডৰ ভিতৰতে দেৱঘাটৰ কাষত কেইবাখনো নদী মিলিত হৈছে। সেইখিনিত নৈখনে নাম লৈছে নাৰায়ণী (স্থানীয়ভাৱে কালী গণ্ডকী)। তাৰ পাছত নেপালৰ ত্ৰিবেণী ধাম পাৰ হৈ ভাৰতৰ সীমা পায়। আগলৈ গণ্ডকী বা গণ্ডক নদী নামেৰে নৈখন বিহাৰ সমতলেৰে বৈ গৈ পশ্চিম চাম্পাৰণ জিলাৰ অন্তৰ্গত বাল্মিকী নগৰত প্ৰৱেশ কৰে। বিহাৰ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ প্ৰাকৃতিক সীমা, বাল্মিকী নগৰ বান্ধ, ত্ৰিবেণী বান্ধ, পূব চাম্পাৰণ জিলা, উত্তৰ বিহাৰৰ গোপালগঞ্জ আৰু ছিৱান জিলা, মুজাফ্ফৰপুৰ আৰু বৈশালী জিলাৰ সীমান্ত আদি কৰি কেইবাখনো জিলা আৰু ইতিহাসে গৰকা ঠাই স্পৰ্শ কৰি দক্ষিণ-পূব দিশলৈ প্ৰৱাহিত হয়। বিহাৰৰ ঐতিহাসিক যমজ চহৰ হাজিপুৰ আৰু সোণপুৰ অঞ্চলৰ কাষেৰে নিজৰ গতিপথ সম্পূৰ্ণ কৰি ৰাজধানী চহৰ পাটনাৰ বিপৰীত দিশত জলধাৰাটো গংগাত পোনপটীয়াকৈ বিলীন হৈছে।

সিদিনা কেবল-কাৰত উঠি ত্ৰিশূলী নদীৰ ওপৰেৰে পাহাৰৰ শিখৰলৈ খোপে খোপে বগাই গৈ থকা আৰু মনোকামনা দৰ্শন কৰাৰ পাছত পুনৰায় কেবল-কাৰেৰে খোপে খোপে নামি অহাৰ অভিজ্ঞতা আছিল অভূতপূৰ্ব, অতিশয় ৰোমাঞ্চকৰ, আজীৱন স্মৰণীয় আৰু আনন্দদায়ক। তেতিয়া কিন্তু সামান্যতমো ভবা নাছিলোঁ যে ১৫ বছৰৰ পাছত এদিন সেই নৈখনৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰৱেশদ্বাৰটোতেই এনেকুৱা প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ এটাৰ সূত্ৰপাত ঘটিব, যাৰ ফলশ্ৰুতিত নেপালত অকল্পনীয়, অদ্ভুত আৰু অবৰ্ণনীয় প্লাৱন আহিব, জনজীৱনক যি তছনছ কৰি থৈ যাব, সমগ্ৰ পৃথিৱীবাসীকে ভবাই তুলিব।

বছৰবোৰ বাগৰি গ'ল। সময়বোৰ অতীত হ'ল। ত্ৰিশূলীৰ বুকুৱেদিও তিব্বতৰ পৰা বংগোপসাগৰ পৰ্যন্ত অনেক বৰফ পানী হৈ বৈ গ'ল। অৱশেষত ২৬ আগষ্ট ২০২৬ত যিটো পৰিঘটনা ঘটিল, প্ৰকৃতিয়ে যি ৰুষ্ট ৰূপ প্ৰদৰ্শন বা ধাৰণ কৰিলে, জান-মালৰ যি বিস্তৰ হানি-বিঘিনি হ'ল, মানৱ সভ্যতাৰ বাবে সেয়া সঁচাকৈয়ে দুৰ্ভাগ্যজনক, সঁচাকৈয়ে মৰ্মস্পৰ্শী আৰু অনাগত দিনলৈ মানুহৰ চিন্তাক দোদুল্যমান কৰি ৰখা বিষয় হৈ ৰ'ব।